Na bijna 1,5 jaar blessureleed, opbouwen, opnieuw blessureleed, opbouwen dan eindelijk weer een SGW: Maarsbergen op 4 april 2014. Een wedstrijd zonder dressuur: alleen springen en de cross stonden op het programma.

Terug naar de begin pagina fotografie

[ terug ]

We stonden niet heel vroeg op de startlijst, maar met de cross zo dichtbij huis, was de verleiding te groot om niet al op donderdag te gaan verkennen: zo konden we vrijdag toch een uurtje langer op bed blijven liggen. En het is 's ochtends toch altijd: elke seconde die telt!

Het was deze keer zonder dressuur (vind het nog steeds niks een SGW zonder dressuur, maar qua voorbereiding is het wel makkelijk): geen vlechten en de helft van de spullen hoeft maar mee.
Ik heb wel de staart van Giga even gewassen en haar manen op crossmaatje gekortwiekt.

Strak volgens plan zat Laurie er om kwart voor tien op: zij liep vast naar het springterrein, Paul en ik (ja Paul was ook gezellig mee deze keer) gingen langs het secretariaat om het startnummer op te halen en te betalen.

Bij het losspringen was Giga lekker vrolijk: zelfs een drafje met de staart in de lucht kon er af.
Het springen ging netjes.

Hindernis 2



Hindernis drie ging een beetje hoog.

Hindernis 5


En hindernis 7B. Alles ging mooi foutloos en binnen de tijd. Op naar de dierenarts voor de controle voor de cross.
Giga had een pols van 60: best snel. Toch spannend of haar conditie goed genoeg was voor de cross. De voorbereiding was voornamelijk in dressuurtraining geweest. Laurie zou gewoon rustig aan doen, geen gejaag.

Paul en ik gingen alvast naar het veld bij hindernis 3 t/m 7 en Laurie ging naar het losrij terrein.
Vanaf het veld kon ik het losrijden zien: hmmm, dat zag er niet lekker uit. Giga weigerde op een simpele boom en op de lichter gekleurde houten hindernis (waar 80 % van de cross uit bestond) weigerde ze zelfs twee keer om er daarna met een noodsprong over heen te gaan.
Nou, daar ging mijn hoop op de cross kan ik wel zeggen.
Maar daar gingen ze dan toch. En ik hoorde later van Laurie dat Giga in het starthok lekker hyper was en er echt zin in had.

Hiindernis 1 vonden wij best pitig. Als binnenkomer is een iets lagere hindernis wel lekker.


Hindernis 2 een wat simpelere sprong. So far so good.
En toen draaiden ze het veld op.



concentratie


Hindernis 3


Achter in het veld lagen hindernis 4 en 5, waarbij 5 een bredere versie van 4 was.

Leuk dat we dat hele rondje konden volgen. Het ging allemaal met gemak (en ik zat natuurlijk nog steeds op die stop te wachten.........)



Mooi over hindernis 6

En op naar de opsprong 7A, met de boom erachter 7B




Dat ging allemaal goed.

Hindernis 8 was dan wat moeilijker. Ik had al gezien dat er flink wat weigeringen op waren, maar als ik dan de foto zie, snap ik niet waarom. Rechts ervan zit een sloot: daardoor lijkt het misschien op een trakehner en alleen dat idee levert al een stop op bij Gieg.
Nog maar een keer aangereden en toen ging ze er gelukkig wel over.


Daarna was tante Giga blijkbaar trots op zich zelf en ging de crossknop om.
Laurie was meer voor het stuurwerk en het tempo gaf Giga zelf wel aan: crosstempo.
Hindernis 9.


Met dank aan eventing photo hebben we daar ook een foto van:

Hindernis 10: een boom voor de waterbak: altijd weer even opletten of ze niet afslaat, maar ze ging er vlot overheen.


De waterbak van achter gezien.


En dan hindernis 13: die zag er wel imposant uit. Zeker omdat we dachten dat Giga tegen die tijd wel moe zou zijn.
Niets daarvan: Giga was helemaal niet moe en de "half pipe" werd net zo makkelijk bedwongen.



Tussen H14 en 15 zat een venijnig bochtje, maar dan ben je weer in het voordeel met een pony: geen probleem.

En na H 15 kreeg ik ze weer in het vizier en zag ze goed over H16 komen:



Hindernis 17 en 18 lagen ook weer in een bochtje. H17 beetje schuin aanrijden, dan moet het lukken.

Daar komen ze richting H17




En net zo makkelijk over H18. Gave sprong.
Ik had er gewoon tranen in mijn ogen van dat ze zo mooi langs kwamen. Dat had ik echt niet verwacht na het losspringen.



En met dank aan Whizzard Photography nog een foto van H18 van de zijkant:

Hierna was er nog één sprong en met een eindsprint (zelfs daar had ze nog puf in!) over de finish.

We konden echt trots op haar zijn!

Nog even langs de dierenarts en wat schetst onze verbazing:
Ze heeft gewoon een pols van 48. Niks slechte conditie: ze zat gewoon al te stressen voor het crossen. Gek beest.
Ze lijkt zo relaxed, maar stiekem is het gewoon een stresskipje.

Nu alleen nog zorgen dat we van de Trakehner-angst afkomen en dan lekker crossen. Okay: en blessure-vrij blijven................
Dat is wel het allerbelangrijkst!!!